درفولکلور مازندرانی ها، ضرب المثلی وجود دارد که کچل ها رو برای آرایشگرهای تازه کار یه فرصت دونسته و با توجه به حساسیت هیپی ها، هرگز در فکر شون  هم  آرایش اونها رسوخ نمی کنه!

حالا حکایت مازندران حکایت همون کچل است و حکایت دیگران حکایت هیپی ها ! حقیقت اینه که غالب استاندارها و مدیران کل و فرماندهان و ...که به استان تشریف میارن، اولین بارشونه که در این حد مسئولیت گرفتن! و اما همینکه تجربیات لازم رو کسب کردن،بلافاصله استانهای دیگه و یا حتی مرکز نشینها دست بکار میشن تا اونا رو ببرن و یه تازه کار دیگه جاش بیارن و دوباره روز از نو روزی از نو ! 

غیر از مرتضی حاجی که آنهم در دور دوم استانداریش و پنجه پولاد که از استانداری سمنان به مازندران آمده بود و تا حدودی هم آقای کشاورزیان، مابقی استاندارهای ۲۰ گانه مازندران،فاقد تجربه استانداری بوده اند!

خیلی ها از مازندران به جایی و جاهایی رسیدن ! اما کم پیش اومده که مدیران  از جایی یا جاهایی به مازندران رسیده باشن !

آقای مهندس کریمی آخرین استاندار مازندران هم که تازه داشت جا می افتاد به  مدیریت صندوق مهر رضا(ع) منصوب شد و به تهران رفت! مثل جهرمی٫شفقت٫قالیباف، سوداگر، طلایی، رویانیان، حسین آبادی و... به هر حال برای توفیقاتش دعای خیرمان را بدرقه راهش میکنیم.

امیدواریم که نفر جایگزین ایشان نه مثل قبل!که استثنائاً واجد تجربه استانداری بوده و سرعت و کیفیت لازم را در تصمیم گیری ها و اجرای تصمیمات داشته باشد نه اینکه باز هم این قصه روتین و تکراری همچنان گریبانگیر استان  و گلوگیر شود!

 بالاخره مردم مازندران هم حقی دارن و دلی دارن و آهی!پس اینبار دست نوازشی می خواهند و انصاف و مرحمت نگاهی! لطفاً این کمترین انتظارات از آنها دریغ نشود!

تا نگویند: سال به سال، دریغ از پارسال